EK seniors 2026 Cagliari

Bijna dagelijks realiseer ik me hoe verwend we zijn met onze badmintonbanen in DEGIRO-hal. En de confrontatie van spelen in een hal die eigenlijk helemaal niet geschikt is voor onze mooie sport kwam hard aan toen we in 1 van de 3 sportcomplexen als plaats van handeling voor de European Senior Championships 2026 in Cagliari , Sardinië aankwamen. Een mooie arena goed voor handbal maar niet voor badminton. Boven de speelvelden een stel lampen waar heel Haarlem mee verlicht kon worden. Tijdens de opwarmingsdag stond ook nog eens de airconditioning te blazen waardoor het slaan tegen de shuttle meer iets had van … , inderdaad camping badminton.

Tijdens de wedstrijddagen werd de airco uitgezet met de gedachte dat het beter was om je in het zweet te werken bij gemiddeld 30 graden. De verlichting moesten we mee dealen in de wetenschap dat iedere speler dezelfde problemen zou kennen. De mentale druk was dus aardig opgevoerd voordat het toernooi begonnen was.

Tot zover de introductie. Aan het toernooi met leeftijdscategorieën vanaf 35-39, 40-44, etc tot en met 80+ deden meer dan 1500 deelnemers mee. Een waar record. Duinwijck werd vertegenwoordigd door Sandy Bruil in het enkelspel 50+ en dubbel 45+ , Marjan Ridder en mij zelf in de categorie 70+ in beide dubbelonderdelen. Sandy heeft het fantastisch gedaan in zowel dubbel als enkelspel. Twee ronden gewonnen en in de laatste 16 moest zij het opnemen tegen Helen Millne, Schotland. de strijd ging gelijk op, maar helaas in de tweede game speelde een onwillige kuit op bij Sandy waardoor ze nipt verloor van de latere bronzen medaille winnares. In het damesdubbel samen met Pascalle van Nielen verraste ze vriend en vijand door de als eerste geplaatsten Claudia Vogelsangh en Katja Wengberg uit te schakelen. Helaas konden ze het succes niet verlengen. Ze verloren van 2 Zweedse meiden.

Als titelverdedigers en als eerste geplaatst in ons gemengddubbel lag de lat voor Marjan en mij best wel hoog. Zou het ons nog een keer lukken? Allemaal nieuwe ‘oude’ tegenstanders , dus telkens weer opnieuw puzzelen hoe de overwinning binnen te halen. De eerste partij werd in de “Philips” hal gespeeld en liep voor geen meter. Marjan wist ons in het ritme te krijgen en daar waar onze Engelse tegenstanders nog een sprankje hoop hadden na de verlenging van de eerste game werd de partij daarna snel in ons voordeel beslist. In de tweede ronde ging het tegen de Engelsen May en Alexander een stuk gemakkelijker. De halve finale was eigenlijk een walkover omdat Farooq uit Oostenrijk zich eerder al geblesseerd had en feitelijk niet kon lopen . Goud werd binnengehaald door het echtpaar Robinson , eveneens 50 jaar getrouwd, gedecideerd te verslaan.

In het vrouwendubbelspel werd het alleen echt spannend in de finale. Marjan met haar Schotse partner Christine Black moesten aan de bak om de Engelse combinatie Brenda Creasy en Betty Bartlett in 3 games te verslaan. In het mannendubbelspel was er geen serieuze zware tegenstand voor Uun Santosa en mijzelf. Alle partijen werden eenvoudig in 2 games gewonnen.

Nederland is weer vier gouden medailles rijker.

Geschreven door Rob Ridder